Work Life Balance Story – ఉద్యోగం కాదు… జీవితం

ఉద్యోగం కాదు… జీవితం

పరిచయం

“నువ్వు ఇంకా జాబ్ మార్చలేదా రా?”

ఆ ఒక్క ప్రశ్నే వినయ్‌కి ఇప్పుడు భయంగా మారిపోయింది.

హైదరాబాద్‌లోని ఒక చిన్న ఫ్లాట్‌లో రాత్రి పదకొండు గంటలు దాటినా ల్యాప్‌టాప్‌ స్క్రీన్‌ ముందే కూర్చుని ఉన్నాడు. బయట వర్షం పడుతోంది. గదిలో ట్యూబ్‌లైట్‌ వెలుగు మాత్రమే ఉంది. టేబుల్‌పై చల్లారిపోయిన టీ కప్పు, పక్కనే నిద్రపోయిన మొబైల్.

స్లాక్‌లో మెసేజ్‌లు వస్తూనే ఉన్నాయి.

“Urgent.”
“Need this tonight.”
“Client waiting.”

అవి చూసి అతను లోపలే నవ్వుకున్నాడు.

“నేను బతికే ఉన్నానా… లేక పని కోసం మాత్రమే ఊపిరి తీసుకుంటున్నానా?”

అది అతని జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసిన రాత్రి.

వినయ్‌ చిన్న పట్టణం నుంచి వచ్చిన అబ్బాయి. గుంటూరు దగ్గరలోని ఒక ఊరు. మధ్యతరగతి కుటుంబం. తండ్రి ప్రభుత్వ స్కూల్‌ టీచర్‌. తల్లి గృహిణి.

ఇంట్లో ఒకే మాట ఉండేది.

“బాగా చదువు… మంచి ఉద్యోగం తెచ్చుకో… జీవితంలో సెటిల్ అవ్వాలి.”

ఆ మాటలతోనే అతను పెరిగాడు.

పాఠశాలలో ఫస్ట్‌, ఇంటర్‌లో టాప్‌, ఇంజినీరింగ్‌లో క్యాంపస్ ప్లేస్‌మెంట్.

ఆ రోజు అతని తండ్రి కళ్లలో కనిపించిన గర్వం వినయ్‌కి ఇప్పటికీ గుర్తుంది.

“నా కొడుకు హైదరాబాద్‌లో సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజినీర్ అయ్యాడు.”

ఆ మాటను ఆయన ఊరిలో ఎవరికి కనిపించినా చెప్పేవాడు.

మొదట్లో వినయ్‌కూ చాలా ఆనందమే. కొత్త నగరం. కొత్త జీవితం. మొదటి జీతం. మొదటి బైక్‌. మొదటి స్వేచ్ఛ.

కానీ ఆ ఆనందం ఎక్కువ కాలం నిలవలేదు.

రోజులు గడిచేకొద్దీ పని గంటలు పెరిగాయి. నిద్ర తగ్గింది. నవ్వు మాయమైంది.

ఉదయం తొమ్మిదికి మొదలైన పని… రాత్రి రెండు గంటల వరకూ సాగేది.

శనివారం, ఆదివారం కూడా ల్యాప్‌టాప్‌ మూసే పరిస్థితి లేదు.

ఒక రోజు అతని ఫ్రెండ్‌ సందీప్ అడిగాడు.

“రా… నీకు నిజంగా ఈ పని ఇష్టమా?”

వినయ్‌ ఒక్కసారిగా సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.

ఎందుకంటే ఆ ప్రశ్న అతను ఎప్పుడూ తనని తాను అడగలేదు.

ఒక ఆదివారం ఉదయం.

ఎన్నో రోజుల తర్వాత అతను ఇంటికి వెళ్లాడు.

తల్లి ఇష్టమైన చికెన్ కూర చేసింది. తండ్రి ఆనందంగా మాట్లాడుతున్నారు. కానీ వినయ్‌ మాత్రం మొబైల్‌ చూస్తూనే ఉన్నాడు.

“ఆఫీసు పని అంత ముఖ్యమా?” అని తల్లి మెల్లగా అడిగింది.

“డెడ్‌లైన్ అమ్మ.”

“నీ ఆరోగ్యం కంటే ముఖ్యమా?”

ఆ మాట విన్నాక అతను కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు.

ఆ రాత్రి ఇంటి మేడపై ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు. చల్లని గాలి వీస్తోంది. దూరంగా ట్రైన్‌ సౌండ్ వినిపిస్తోంది.

చిన్నప్పుడు ఇక్కడే పడుకుని నక్షత్రాలు లెక్కపెట్టేవాడు.

అప్పుడు జీవితం ఎంత సులభంగా ఉండేదో అనిపించింది.

అప్పుడే అతని దగ్గరకు తండ్రి వచ్చారు.

“ఏమైంది వినయ్?”

“ఏమీలేదు నాన్న.”

“నువ్వు చిన్నప్పుడు అబద్ధం చెప్పినా నీ కళ్లే చెబుతాయి.”

వినయ్‌ నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వులో బాధ ఎక్కువ.

“నాన్న… నేను అలసిపోయాను.”

తండ్రి ఏమీ మాట్లాడలేదు.

“జాబ్ ఉంది… సాలరీ ఉంది… కానీ సంతోషం లేదు.”

కొన్ని క్షణాలు మౌనం.

“అయితే ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు?”

“తెలియదు.”

తండ్రి మెల్లగా నవ్వారు.

“ప్రతి మనిషి జీవితంలో ఒక దశ వస్తుంది వినయ్‌. అప్పటివరకు మనం ఇతరుల కలలు జీవిస్తాం. ఆ తర్వాత మన కలల కోసం వెతుకుతాం.”

ఆ మాట అతని మనసులో గట్టిగా మిగిలిపోయింది.

హైదరాబాద్‌కి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత వినయ్‌లో మార్పు మొదలైంది.

ఆఫీసు పనితో పాటు తనకు నిజంగా ఏం ఇష్టమో తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

చిన్నప్పటి నుంచి అతనికి ఫోటోగ్రఫీ అంటే చాలా ఇష్టం.

కాలేజీలో కూడా కెమెరా తీసుకుని తిరిగేవాడు.

మళ్లీ అదే హాబీని మొదలుపెట్టాడు.

వీకెండ్స్‌లో నగరం మొత్తం తిరుగుతూ ఫోటోలు తీయడం మొదలుపెట్టాడు.

రోడ్డు పక్కన టీ అమ్మే వృద్ధుడు…
సిగ్నల్ దగ్గర నవ్వుతున్న చిన్నారి…
వర్షంలో పరుగెత్తుతున్న జనం…

అతని కెమెరాలో ప్రతి ఫోటో ఒక కథలా కనిపించేది.

ఒక రోజు అతను తీసిన ఫోటో సోషల్ మీడియాలో వైరల్ అయింది.

అది వర్షంలో బస్సు కోసం ఎదురు చూస్తున్న ఒక అమ్మాయి ఫోటో.

ఆ ఫోటో చూసి చాలామంది కామెంట్లు పెట్టారు.

“ఈ ఫోటోలో ఎమోషన్ ఉంది.”
“ఇది సినిమా పోస్టర్‌లా ఉంది.”

మొదటిసారి వినయ్‌కి తన పని కాకుండా మరో విషయం వల్ల ఆనందం వచ్చింది.

అతని ఆఫీసులో పనిచేసే నేహా కూడా ఆ ఫోటోలు చూసింది.

“నువ్వే తీశావా ఇవి?” అని ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.

“అవును.”

“అయితే ఇక్కడ ఎందుకు కూర్చున్నావు?”

“అంటే?”

“నీ కళ్లలో క్రియేటివిటీ ఉంది వినయ్‌. కానీ నువ్వు ఎక్సెల్ షీట్స్‌లో చిక్కుకుపోయావు.”

ఆ మాట వినయ్‌ను ఆలోచింపజేసింది.

నేహా చాలా భిన్నంగా ఉండేది. పని చేసేది కానీ పని కోసం జీవించేది కాదు.

సాయంత్రం ఆరు అయ్యిందంటే ల్యాప్‌టాప్ మూసేసేది.

“లైఫ్‌లో పని ఒక భాగం మాత్రమే,” అని ఎప్పుడూ చెప్పేది.

ఒక రోజు ఇద్దరూ కేఫేలో కూర్చున్నారు.

“నువ్వు ఎప్పుడైనా నీకు నచ్చిన పని చేయాలని అనుకోలేదా?” అని నేహా అడిగింది.

“అనుకున్నాను. కానీ భయమేస్తుంది.”

“ఏం భయం?”

“ఫెయిల్ అయితే?”

నేహా టీ తాగుతూ నవ్వింది.

“ఇప్పుడే నువ్వు సంతోషంగా లేవు కదా. మరి ఇదే కొనసాగితే దాన్ని ఫెయిల్యూర్ అనకూడదా?”

ఆ మాట అతని గుండెల్లో నేరుగా తాకింది.

రోజులు గడుస్తున్నాయి.

ఒకవైపు జాబ్‌. మరోవైపు ఫోటోగ్రఫీ.

కానీ రెండు పడవల్లో ప్రయాణం ఎక్కువ కాలం సాధ్యం కాలేదు.

ఒక రోజు ఆఫీసులో పెద్ద గొడవ జరిగింది.

క్లయింట్ మీటింగ్‌లో మేనేజర్ అందరి ముందు వినయ్‌ను అవమానించాడు.

“నీకు కమిట్‌మెంట్ లేదు.”

అందరి ముందు ఆ మాట వినగానే వినయ్‌లో ఏదో విరిగిపోయింది.

ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చి చాలా సేపు అద్దం ముందు నిలబడ్డాడు.

కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు.
అలసిపోయిన ముఖం.
నవ్వు లేని జీవితం.

“ఇది నేనా?” అని తనని తాను అడిగుకున్నాడు.

అప్పుడే అతని మొబైల్‌లో ఒక మెసేజ్ వచ్చింది.

ఒక ట్రావెల్ మ్యాగజైన్ నుంచి.

“మీ ఫోటోలు మాకు చాలా నచ్చాయి. ఫ్రీలాన్స్ ఫోటోగ్రాఫర్‌గా పనిచేయాలనుకుంటారా?”

ఆ మెసేజ్ చూసి అతని గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

అది చిన్న అవకాశం మాత్రమే. కానీ అతనికి అది కొత్త జీవితానికి తలుపులా అనిపించింది.

కొన్ని రోజుల తర్వాత వినయ్‌ తన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.

రెజిగ్నేషన్ లెటర్ టైప్ చేశాడు.

సెండ్ బటన్‌ దగ్గర చేతులు వణికాయి.

“ఇది సరైన నిర్ణయమేనా?”
“రేపు ఏమవుతుంది?”
“డబ్బు సరిపోతుందా?”

అన్నీ గుర్తొచ్చాయి.

కానీ వెంటనే మరో ప్రశ్న కూడా వచ్చింది.

“ఇలాగే ఇంకో పది సంవత్సరాలు బ్రతకాలనా?”

అతను కళ్లు మూసుకుని సెండ్ నొక్కేశాడు.

ఆ క్షణం అతనికి భయం కూడా వేసింది… కానీ ఎన్నో రోజుల తర్వాత లోపల ప్రశాంతత కూడా కలిగింది.

ఇంట్లో చెప్పినప్పుడు మొదట అందరూ షాక్ అయ్యారు.

తల్లి భయపడింది.

“అంత మంచి ఉద్యోగం వదిలేస్తావా?”

బంధువులు నవ్వుకున్నారు.

“ఫోటోలు తీస్తూ జీవితం సాగుతుందా?”

కానీ తండ్రి మాత్రం ఒక్క మాట చెప్పారు.

“మనిషి ప్రతి రోజు బాధపడుతూ సంపాదించే డబ్బుకంటే… ఆనందంగా బతికే జీవితం గొప్పది.”

ఆ మాట వినయ్‌కి ధైర్యం ఇచ్చింది.

మొదటి కొన్ని నెలలు చాలా కష్టంగా గడిచాయి.

డబ్బు తక్కువ.
పనులు స్థిరంగా రావు.
కొన్ని రోజులు పూర్తిగా ఖాళీ.

కానీ అతను వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.

ఉదయం లేచినప్పుడు భయం కాదు… ఉత్సాహం ఉండేది.

కొత్త ప్రదేశాలు తిరిగాడు.
కొత్త మనుషులను కలిశాడు.
జీవితాలను కెమెరాలో బంధించాడు.

ఒకసారి అరకు వెళ్లినప్పుడు ఒక వృద్ధ దంపతులను కలిశాడు.

వాళ్లు చిన్న టీ షాప్ నడుపుతున్నారు.

అతను వాళ్ల ఫోటోలు తీశాడు.

“ఇన్ని సంవత్సరాలు కలిసి ఎలా ఉన్నారు?” అని అడిగాడు.

ఆ వృద్ధుడు నవ్వుతూ చెప్పాడు.

“జీవితం సింపుల్ బాబు. మనసుకు నచ్చిన వాళ్లతో… మనసుకు నచ్చిన పని చేస్తూ ఉంటే చాలు.”

ఆ మాట వినయ్‌కి జీవిత సత్యంలా అనిపించింది.

కొన్ని నెలల తర్వాత అతని ఫోటోలు పెద్ద ఎగ్జిబిషన్‌లో ప్రదర్శించబడ్డాయి.

అక్కడికి చాలామంది వచ్చారు.

ఒక చిన్న అబ్బాయి అతని దగ్గరకు వచ్చి అడిగాడు.

“అన్నా… ఈ ఫోటోలు తీసేటప్పుడు నీకు ఎలా అనిపించింది?”

వినయ్‌ కాసేపు ఆలోచించాడు.

“బతికున్నట్టు అనిపించింది.”

అది నిజం.

ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత అతను నిజంగా జీవిస్తున్నాడు.

ఒక సాయంత్రం.

హైదరాబాద్‌లో అదే పాత కేఫేలో వినయ్‌, నేహా కూర్చున్నారు.

“ఇప్పుడు భయం లేదా?” అని నేహా అడిగింది.

“ఉంటుంది.”

“అయితే?”

“ఇప్పుడైనా నా కోసం బ్రతుకుతున్నాననే సంతృప్తి ఉంది.”

నేహా చిరునవ్వు నవ్వింది.

“అదే జీవితం.”

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత వినయ్‌ పేరు మంచి ఫోటోగ్రాఫర్‌గా మారింది.

దేశమంతా తిరిగాడు. ఎన్నో కథలు చెప్పాడు.

కానీ అతను ఎప్పుడూ ఒక విషయం మర్చిపోలేదు.

ఒకప్పుడు తాను కూడా జీతం కోసం నవ్వు మరిచిపోయిన మనిషేనని.

అందుకే ప్రతి సెమినార్‌లో యువతకి ఒకే మాట చెప్పేవాడు.

“ఉద్యోగం అవసరం. డబ్బు కూడా అవసరం. కానీ వాటి కోసం మీ జీవితాన్ని పూర్తిగా కోల్పోవద్దు.”

“మనసు చచ్చిపోయే పని ఎంత పెద్దదైనా… అది విజయం కాదు.”

“మీకు నచ్చిన పని కనుక్కోండి. ఆలస్యమైనా పరవాలేదు. కానీ మీ జీవితాన్ని మీరు జీవించండి.”

ఆ మాటలు వినే ప్రతి యువకుడి కళ్లలో ఒక కొత్త ఆశ కనిపించేది.

ఒక రోజు వినయ్‌ తన పాత కంపెనీ దగ్గరగా వెళ్తున్నాడు.

అదే బిల్డింగ్.
అదే గాజు గోడలు.
అదే పరుగులు.

అక్కడి నుంచి బయటకు వస్తున్న యువకులను చూసి అతనికి తన పాత రోజులు గుర్తొచ్చాయి.

అప్పుడు అతని మొబైల్ మోగింది.

తల్లి కాల్.

“ఎక్కడున్నావు?”

“రోడ్డుమీద అమ్మ.”

“ఎప్పటిలాగే బిజీనా?”

వినయ్‌ నవ్వాడు.

“లేదు అమ్మ… ఈరోజు జీవిస్తున్నాను.”

అది విన్న తల్లి కూడా నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో గర్వం ఉంది.
ఆనందం ఉంది.

అతను ఆకాశం వైపు చూసాడు.

చాలా రోజుల తర్వాత అతనికి జీవితం భారంగా కాకుండా… అందంగా కనిపించింది.

ఎందుకంటే అతను చివరకు అర్థం చేసుకున్నాడు.

ఉద్యోగం జీవితం కాదు.

జీవితం… జీవించడానికి ఉంటుంది.

FAQ  

1. “ఉద్యోగం కాదు… జీవితం” కథ ప్రధాన సందేశం ఏమిటి?

ఈ కథలో ఉద్యోగం మాత్రమే జీవితం కాదని, మనసుకు నచ్చిన జీవితం కూడా ముఖ్యమని చూపించారు.

2. ఈ కథ యువతకు ఎలా ఉపయోగపడుతుంది?

కెరీర్ ఒత్తిడి, ఉద్యోగ భయం, జీవిత లక్ష్యాల మధ్య సమతౌల్యం ఎలా ఉండాలో ఈ కథ ద్వారా అర్థమవుతుంది.

3. వినయ్ పాత్ర ఎందుకు ప్రత్యేకంగా అనిపిస్తుంది?

అతను సాధారణ యువకుడిలా ఉద్యోగ ఒత్తిడిని ఎదుర్కొని, తన కలల కోసం ధైర్యంగా ముందడుగు వేస్తాడు.

4. ఈ కథ నిజ జీవితానికి దగ్గరగా ఉందా?

అవును. ప్రస్తుతం చాలామంది యువత ఎదుర్కొంటున్న ఉద్యోగ ఒత్తిడి మరియు జీవిత గందరగోళాన్ని సహజంగా చూపించారు.

5. ఈ కథ నుంచి నేర్చుకోవాల్సిన ముఖ్యమైన పాఠం ఏమిటి?

డబ్బు, ఉద్యోగం ముఖ్యమే కానీ మన సంతోషం, ఆరోగ్యం, మనసుకు నచ్చిన జీవితం మరింత ముఖ్యమని తెలుసుకోవాలి.

YouTube 

Free Coding Websites  

City Job to Village Success Stories       

నవ్వించే కుందేలు కథ

Funny Rabbit Story  

Education in Forest Story