జీవితం వద్దన్నా Create Your Own Opportunity

జీవితం అవకాశాన్ని ఇవ్వనప్పుడు నిరాశ చెందకుండా, మీలోని నైపుణ్యంతో Create Your Own Opportunity ఎలా చేసుకోవాలో ఈ ప్రేరణాత్మక కథ చెబుతుంది.

Create Your Own Opportunity

 జీవితం తలుపు మూసినప్పుడు... అతనే కొత్త దారి వేసుకున్నాడు

 

ఒక చిన్న పల్లెటూరు.

ఊరి చివర్లో మట్టి గోడలతో ఉన్న ఓ చిన్న ఇల్లు.

ఆ ఇంట్లో రవి అనే యువకుడు తన తల్లిదండ్రులతో కలిసి ఉండేవాడు.

రవి చిన్నప్పటి నుంచే ఒక కల కనేవాడు.

“ఒకరోజు నేను నా కాళ్ల మీద నేను నిలబడాలి.”

అతని తండ్రి కూలీ పని చేసేవాడు. తల్లి ఇళ్లలో పనులు చేసేది. కుటుంబ పరిస్థితి గొప్పగా లేకపోయినా, రవిని చదివించడానికి వాళ్లు తమ శక్తికి మించి కష్టపడ్డారు.

చదువు పూర్తయ్యాక రవికి ఒక నమ్మకం ఉండేది.

“ఇక ఉద్యోగం వస్తుంది. ఇంటి పరిస్థితి మారుతుంది.”

అతను ఎన్నో ఉద్యోగాలకు దరఖాస్తు చేశాడు.

ఒకటి కాదు...

రెండు కాదు...

చాలా చోట్ల ప్రయత్నించాడు.

ప్రతి ఇంటర్వ్యూకీ కొత్త ఆశతో వెళ్లేవాడు.

కానీ తిరిగి వచ్చేటప్పుడు అతని చేతిలో ఉండేది ఒకే సమాధానం.

“మీ ఎంపిక జరగలేదు.”

మొదట్లో ఆ మాట పెద్దగా బాధించలేదు.

“పర్లేదు. ఇంకో ఉద్యోగం వస్తుంది.”

తర్వాత...

“బహుశా నా అనుభవం తక్కువేమో.”

ఆ తర్వాత...

“బహుశా నేను ఈ పనికి సరిపోనేమో.”

కొన్ని నెలల తర్వాత మాత్రం అతని ఆలోచన పూర్తిగా మారిపోయింది.

“నాకు అవకాశం రావడం లేదు కాబట్టి... నేను ఏమీ చేయలేనేమో.”

  

 ఆ రోజు ఇంట్లో జరిగిన మాట

ఒక సాయంత్రం రవి ఇంటికి వచ్చాడు.

అతని చేతిలో ఉన్న ఫైల్‌ను పక్కన పడేసి, గోడకు ఆనుకుని కూర్చున్నాడు.

తల్లి అతని ముఖం చూసి ఏమీ అడగలేదు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత అన్నం వడ్డిస్తూ,

“ఈరోజు కూడా కాలేదా?” అని అడిగింది.

రవి తల ఊపాడు.

“ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా ఉపయోగం లేదు అమ్మా. ఎవరో ఒకరు అవకాశం ఇస్తే కదా...”

తల్లి అతని దగ్గర కూర్చుంది.

“అవకాశం అంటే ఎవరో వచ్చి చేతిలో పెట్టాల్సిందేనా?” అని అడిగింది.

రవి ఆమె వైపు చూశాడు.

“మరి?”

“నీ దగ్గర ఏముంది?”

రవి కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.

“ఏమీ లేదు.”

తల్లి నవ్వింది.

“అది నిజం కాదు. నీ దగ్గర చదువు ఉంది. నేర్చుకునే శక్తి ఉంది. పని చేయాలనే కోరిక ఉంది. మరి ‘ఏమీ లేదు’ అని ఎందుకు అంటున్నావు?”

ఆ మాట రవికి ఆ రాత్రంతా గుర్తుండిపోయింది. 

 

 ఒక చిన్న ఆలోచన

మరుసటి రోజు రవి ఊరిలో తిరుగుతున్నప్పుడు ఒక విషయం గమనించాడు.

సాయంత్రం అయ్యేసరికి చాలా మంది పిల్లలు రోడ్డుపై ఆడుకుంటున్నారు.

కొంతమంది పుస్తకాలు పట్టుకుని కూర్చున్నారు.

కానీ వారికి సరైన మార్గదర్శకత్వం ఇచ్చేవారు ఎవరూ లేరు.

ఊరిలోని చాలామంది తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను పట్టణంలోని కోచింగ్ సెంటర్లకు పంపాలని అనుకుంటున్నారు.

కానీ ప్రయాణ ఖర్చులు, ఫీజులు భరించడం వాళ్లకు కష్టం.

రవి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

అతని మనసులో ఒక ఆలోచన వచ్చింది.

“నేను ఉద్యోగం కోసం వెతుకుతున్నాను. కానీ నా ఊరిలోనే ఎవరికో ఒకరికి నా సహాయం అవసరం ఉంది.”

అతను ఇంటికి వెళ్లి తన పాత పుస్తకాలు బయటకు తీశాడు.

గదిలోని ఒక మూలను శుభ్రం చేశాడు.

మరుసటి రోజు ఇద్దరు పిల్లలను పిలిచాడు.

“మీకు ఏ సబ్జెక్ట్ కష్టం?” అని అడిగాడు.

“గణితం,” అని ఇద్దరూ ఒకేసారి చెప్పారు.

రవి నవ్వాడు.

“అయితే మనం అక్కడి నుంచే మొదలుపెడదాం.”

 

 మొదటి రోజు

ఆ రోజు రవి ఇద్దరు పిల్లలకు మాత్రమే పాఠం చెప్పాడు.

ఎలాంటి పెద్ద బోర్డు లేదు.

ఖరీదైన కుర్చీలు లేవు.

ప్రత్యేకమైన గది లేదు.

ఒక పాత టేబుల్, కొన్ని పుస్తకాలు, ఒక చాక్ ముక్క మాత్రమే ఉన్నాయి.

కానీ రవి ఒక పని చేశాడు.

పిల్లలకు సమాధానాలు చెప్పకుండా, ఎలా ఆలోచించాలో నేర్పించాడు.

మొదటి రోజు చివర్లో పిల్లలు నవ్వుతూ ఇంటికి వెళ్లారు.

మరుసటి రోజు వాళ్లతో పాటు ఇంకో పిల్లాడు వచ్చాడు.

“అన్నా... ఇతనికి కూడా చెప్పవా?”

రవి సరేనన్నాడు.

వారం రోజుల్లో నలుగురు అయ్యారు.

కొన్ని వారాల్లో పది మంది అయ్యారు.

తర్వాత ఇరవై మంది.

ఊరిలోని తల్లిదండ్రులు రవి దగ్గరకు రావడం మొదలుపెట్టారు.

“మా అబ్బాయికి కూడా చెప్పండి.”

“మా అమ్మాయికి గణితం అంటే భయం. మీరు చూసుకోగలరా?”

రవి మొదట ఉద్యోగం కోసం ఎదురుచూసిన అదే ఇంటి గది ఇప్పుడు పిల్లలతో నిండిపోయింది.

  

 ఒక రోజు వచ్చిన పెద్ద అవకాశం

ఒకరోజు పట్టణంలోని ఓ సంస్థ నుంచి రవికి ఫోన్ వచ్చింది.

కొన్ని నెలల క్రితం అతను అక్కడ ఉద్యోగానికి దరఖాస్తు చేశాడు.

“మీ ఇంటర్వ్యూ బాగా జరిగింది. మీరు ఇంకా ఉద్యోగం కోసం చూస్తున్నారా?” అని వాళ్లు అడిగారు.

రవి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

అతని ముందు రెండు మార్గాలు కనిపించాయి.

ఒకటి...

తాను ఎన్నాళ్లుగానో ఎదురుచూస్తున్న ఉద్యోగం.

మరొకటి...

తానే మొదలుపెట్టిన చిన్న విద్యా కేంద్రం.

ఆ రోజు అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.

ఇంతకాలం తాను అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. కానీ తనకు కావాల్సిన అవకాశం తానే సృష్టించుకున్నాడు.

రవి ఆ సంస్థకు తన పరిస్థితిని వివరించాడు.

ఉద్యోగాన్ని వెంటనే తీసుకోకుండా, కొంతకాలం తన పని కొనసాగించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

తర్వాత తన చిన్న గదిని ఒక సరైన తరగతి గదిగా మార్చాడు.

పిల్లల సంఖ్య పెరిగింది.

కొత్త పుస్తకాలు వచ్చాయి.

కొత్త ఉపాధ్యాయులు చేరారు.

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఆ చిన్న గది ఒక పెద్ద విద్యా కేంద్రంగా మారింది.

 

 కానీ రవి తన మొదటి రోజును ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు

ఒకరోజు ఓ విద్యార్థి అతనిని అడిగాడు.

“అన్నా, మీరు ఇంత పెద్ద సెంటర్ ఎలా పెట్టారు?”

రవి నవ్వుతూ చెప్పాడు:

“నేను పెట్టలేదు.”

“మరి?”

“ఒకప్పుడు నాకు ఎవరూ అవకాశం ఇవ్వలేదు. అందుకే నేను చిన్నదైనా ఒక అవకాశం సృష్టించుకున్నాను.”

ఆ విద్యార్థి ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

రవి మెల్లగా అన్నాడు:

“మన జీవితంలో తలుపులు మూసుకుపోవచ్చు. కానీ దారి అక్కడితో ముగియదు.”

 

 మన జీవితంలో కూడా ఇలాంటి రోజులు వస్తాయి

మనలో చాలామందికి ఒక కల ఉంటుంది.

మంచి ఉద్యోగం కావాలి.

వ్యాపారం ప్రారంభించాలి.

పరీక్షలో మంచి మార్కులు రావాలి.

మన కుటుంబాన్ని మంచి స్థితిలో చూడాలి.

కానీ కొన్ని సందర్భాల్లో ఎంత ప్రయత్నించినా ఫలితం రాదు.

మనకు ఇష్టమైన ఉద్యోగం రాకపోవచ్చు.

మన ఆలోచనను ఎవరూ పట్టించుకోకపోవచ్చు.

మన ప్రయత్నాన్ని ఎవరైనా తిరస్కరించవచ్చు.

అప్పుడు మనం ఒక పెద్ద తప్పు చేస్తాం.

ఒక తలుపు మూసుకుపోతే, మొత్తం ప్రపంచమే మూసుకుపోయిందని అనుకుంటాం.

అది నిజం కాదు.

ఒక అవకాశం రాకపోవడం అంటే అవకాశాలన్నీ అయిపోయాయని కాదు.

ఒక వ్యక్తి “లేదు” అనడం అంటే జీవితం మొత్తం “లేదు” అని చెప్పినట్టు కాదు.

 

 నీ దగ్గర ఉన్నదానితో మొదలు పెట్టు

అవకాశం కోసం ఎదురు చూస్తూ సంవత్సరాలు గడిపేవాళ్లు చాలామంది.

“డబ్బు వచ్చిన తర్వాత మొదలుపెడతాను.”

“మంచి కెమెరా కొన్న తర్వాత వీడియోలు చేస్తాను.”

“ఆఫీస్ దొరికిన తర్వాత వ్యాపారం మొదలుపెడతాను.”

“ఎవరైనా నాకు సహాయం చేస్తే ముందుకు వెళ్తాను.”

ఇలా అనుకుంటూ ఉంటే ప్రారంభం ఎప్పటికీ రాకపోవచ్చు.

రవి దగ్గర మొదట్లో ఏమీ గొప్పగా లేదు.

కానీ అతని దగ్గర ఒక చిన్న గది ఉంది.

కొన్ని పుస్తకాలు ఉన్నాయి.

ఇతరులకు ఉపయోగపడే జ్ఞానం ఉంది.

అతను వాటితోనే మొదలుపెట్టాడు.

పెద్ద అవకాశాలు చాలాసార్లు చిన్న ప్రారంభాల నుంచే పుడతాయి.

 

 ఓటమిని ప్రశ్నగా మార్చు

ఎవరైనా నిన్ను తిరస్కరించినప్పుడు,

“నాలో ఏం లోపం ఉంది?” అని మాత్రమే ఆలోచించకు.

ఇంకో ప్రశ్న కూడా అడుగు.

“ఇప్పుడు నేను ఏం చేయగలను?”

ఉద్యోగం రాలేదా?

కొత్త నైపుణ్యం నేర్చుకో.

వ్యాపారం విఫలమైందా?

వినియోగదారుల సమస్యను అర్థం చేసుకో.

పరీక్షలో తక్కువ మార్కులు వచ్చాయా?

ఎక్కడ తప్పు జరిగిందో తెలుసుకో.

ఎవరూ నీ ఆలోచనకు అవకాశం ఇవ్వలేదా?

చిన్న స్థాయిలో నువ్వే ప్రారంభించు.

ప్రతి సమస్యకు వెంటనే పరిష్కారం దొరకకపోవచ్చు.

కానీ ప్రశ్నను మార్చినప్పుడు మన ఆలోచన మారుతుంది.

 

 చివరికి...

కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత రవి తన పాత ఇంటి ముందు నిలబడ్డాడు.

అదే ఇల్లు.

అదే గోడలు.

కానీ అతని జీవితం మాత్రం పూర్తిగా మారిపోయింది.

అతను ఆకాశం వైపు చూసి నవ్వుకున్నాడు.

ఒకప్పుడు తనకు వచ్చిన ప్రతి “లేదు” తనను ఆపేస్తుందని అనుకున్నాడు.

కానీ ఇప్పుడు అతనికి తెలుసు.

ఆ “లేదు”లు తన దారిని మూసేయలేదు.

అవి తనకు కొత్త దారి వెతకడం నేర్పించాయి.

అందుకే...

జీవితం నీకు ఒకసారి “లేదు” అంటే భయపడకు.

రెండుసార్లు “లేదు” అంటే ఆలోచించు.

పదిసార్లు “లేదు” అన్నా...

నీ దగ్గర ఉన్నదానితో చిన్న అడుగు వేయి.

ఎందుకంటే కొన్నిసార్లు మనకు కావాల్సిన తలుపు ఎక్కడా ఉండదు.

దాన్ని మనమే నిర్మించుకోవాలి.

 

 కథలోని నీతి

అవకాశం కోసం జీవితాంతం ఎదురుచూడటం కంటే, మనకు ఉన్న జ్ఞానం, నైపుణ్యం, ధైర్యంతో చిన్న అవకాశాన్ని మనమే సృష్టించుకోవడం మంచిది.

ఒక మూసిన తలుపు నీ ప్రయాణానికి ముగింపు కాదు.

అది మరో దారి వెతకాల్సిన సంకేతం మాత్రమే.